EMALAYALEE SPECIAL

ജീവനുണ്ടെങ്കിലേ ജീവിതത്തിന് പ്രസക്തിയുള്ളൂ (ഉഷ കാരാട്ടിൽ)

Published

on

ഒരു ക്ലാസ് മുറിയിലിരിക്കുന്ന  കുട്ടികളെല്ലാം സമാനതകളില്ലാത്ത ജനിതക മൂല്യങ്ങളും ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളും ഉള്ളവരാണ്. അതുകൊണ്ട് അധ്യാപക ജീവിതത്തിന്റെ ദിനങ്ങളത്രയും നൂതനവും വ്യത്യസ്തവുമായ അനുഭവങ്ങൾ സമ്മാനിക്കാറുണ്ട്. സഹപഠിതാവെന്ന തലത്തിലേക്കുയർന്ന് കുട്ടിയെ അറിയാനും അവരിലൊരാളാവാനും ശ്രമിച്ചാൽ ഓരോ കുട്ടിയും പുതിയ പാഠ്യപദ്ധതിയായി നമുക്കനുഭവപ്പെടും.
      രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടു കാലത്തെ അധ്യാപന ജീവിതത്തിന്റെ മുക്കാൽപങ്കും എൽ. പി ക്ലാസിലെ കുട്ടികളോടൊത്തായിരുന്നു. നിഷ്ക്കളങ്ക ബാല്യങ്ങൾക്ക് സത്യസന്ധതയുടെ സുഗന്ധവും സ്നേഹത്തിന്റെ നിറവും കാണാറുണ്ടെങ്കിലും, വളരും മുമ്പേ മുതിർന്നുപോയ ചിലർ
പൊള്ളും പൊരുളും തിരിച്ചറിയാനാകാത്തവിധം കാണികളെ അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കണ്ടു പരിചയിച്ച ജീവിത നാടകങ്ങൾ അനുകരിച്ചു തുടങ്ങും. ഒത്തിരി കുട്ടികൾ പല തരത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഒരു വ്യാഴവട്ടത്തിനു മുമ്പ് ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു പാഠം പഠിപ്പിച്ചു തന്ന അഭിജിത്തിനെക്കുറിച്ചാണ് എന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്.
      കഥാനായകനന്ന് പത്തു വയസ്സ് തികഞ്ഞിട്ടില്ല. ഞാൻ ഡ്രൈവിംഗ് പരിശീലനം നേടി ഓണാവധിക്കു ശേഷം പുതുതായി വാങ്ങിയ ഇരുചക്രവാഹനത്തിൽ യാത്ര തുടങ്ങിയ കാലം. മഞ്ചേരി മലപ്പുറം റോഡിൽ കച്ചേരിപ്പടി ബസ്റ്റാൻഡിന്റെ മൂക്കിൻതുമ്പത്തുള്ള മഞ്ചേരി ജി.എൽ.പി സ്കൂളിലാണ്  അക്കാലത്തെനിക്ക് ജോലി. സ്കൂളിലെത്താൻ കുത്തനെയുള്ള ഒരു കയറ്റം കയറണം. ഈ റോഡ് വശങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ് കല്ലും മണ്ണും നിറഞ്ഞ് വീതിയുള്ള പുള്ളിയോന്തിന്റെ പുറംപോലെയായിട്ടുണ്ട്. ഉൾഭയം വിട്ടുമാറാത്ത പൈതൃക സ്വത്തായി കിട്ടിയതിനാലും, വഴി നടത്തക്കാർ വരിയിലും നിരയിലും ഒതുങ്ങി
പതം വരാത്ത കുസൃതിപ്പട്ടാളമായതിനാലും പതുക്കെ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെയാണ് ഈ വഴിയിലൂടെ ഞാൻ വണ്ടിയോടിച്ചിരുന്നത്.
        സ്കൂൾ വിട്ടാലുണ്ടാവാറുള്ള ശലഭമഴയുടെ ഒഴുക്ക് കുറഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് അന്നും  തിരിച്ചു പോന്നത്. മെയിൻ റോഡിലേക്ക് എത്താറായപ്പോൾ വണ്ടി ചരിഞ്ഞ് കാലുകൊണ്ട് താങ്ങിയിട്ടും ബാലൻസ് ചെയ്യാനാവാതെ ഇടതു വശത്തേക്ക് മറിഞ്ഞു. "അയ്യോ.... ന്റെ ടീച്ചറേ...." എന്ന് പറഞ്ഞ് കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തി കുട്ടിക്കൂട്ടം ഓടി വന്നു. "ഏയ്.... കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല." ഞാനവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ വണ്ടിയെനിക്ക് നിവർത്താൻ കഴിയുന്നില്ല. നിവർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും ചരിയും. ഞാൻ ഇടതുകാൽ പുറത്തെടുത്ത്  വണ്ടിയിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രയായി. പ്രശ്നമില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ചുറ്റുപാടുമുള്ള മുഖങ്ങളും തെളിഞ്ഞു. പിന്നീട് രണ്ടു തവണ നിവർത്താനായി ഹാന്റിലിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ വണ്ടിയും ഞാനും മെയിൻ റോഡിലൂടെ വെള്ളവരയും കടന്ന് മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. മഞ്ചേരിയിൽ നിന്ന് വന്നിരുന്ന ബസ് ഡ്രൈവർ ദൂരെ നിന്നേ ഇതു കണ്ടിരുന്നതിനാൽ വലിയൊരു അപകടം ഒഴിവായി.
         "ടീച്ചറേ...ടീച്ചറെന്ത് പണിയാ ഈ കാട്ടണേ? വണ്ടി ഓഫാക്കൂ. ആക്സിലേറ്ററിൽ കൈ വന്നിട്ടാണ് ഇത് ഇങ്ങനെ നീങ്ങണത്. " അഭിജിത്താണ്.പഠനത്തിൽ അല്പം പിറകിലാണെങ്കിലും അതിമനോഹരമായ കൈപ്പടയുള്ളവൻ.
ഓണാവധിക്ക് കോറിയിൽ നിന്നു മീൻ പിടിച്ചു വിറ്റ് സാധ്യതകളുടെ വലിയ ലോകത്തെ ചൂണ്ടയിൽ കുരുക്കിയ നാലാംക്ലാസിലെ ചുരുണ്ടമുടിക്കാരൻ.
    ഡ്രൈവിംഗ് ക്ലാസിലോ ലേണേഴ്സ് ടെസ്റ്റിന് തയ്യാറാവാനായി അവർ  തന്ന പുസ്തകത്തിലോ പ്രതിപാദിക്കാത്ത സുരക്ഷയുടെ പുതിയൊരു പാഠമാണവൻ പകർന്നു തന്നത്.  നാടോടിക്കാറ്റിലെ കഥാപാത്രം ദാസൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, "ഈ ബുദ്ധിയെന്താ നേരത്തെ തോന്നാതിരുന്നത്?" എന്ന് വിചാരിച്ച് തല പുകയ്ക്കാനൊന്നും നേരം കിട്ടിയില്ല. വാഹനങ്ങൾ ചീറിപ്പായുന്ന റോഡാണ്. ഏതോ ഒരദൃശ്യശക്തിയാവണം ഇത്തിരിപ്പോന്ന ആ കുഞ്ഞിനെക്കൊണ്ട് അങ്ങനെ പറയിച്ചത്.
          വണ്ടി ഓഫാക്കിയപ്പോൾ എനിക്കത് നിവർത്താൻ കഴിഞ്ഞു. ഇടതു ഭാഗത്തെ കണ്ണാടി പൊട്ടി തൂങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. വണ്ടിയും എന്റെ കാലും ചിരകിപ്പൊളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും മഞ്ചേരി ബി.ആർ.സിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സ്മിതട്ടീച്ചറും ഭർത്താവും അവിടെയെത്തി. "പുതിയ വണ്ടിയല്ലേ? ഷോറൂമിൽ കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കൂ" എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു.
          "ജീവനുണ്ടെങ്കിലേ
 ജീവിതത്തിന് പ്രസക്തിയുള്ളൂ.."
അധ്യാപന യോഗ്യതകൾ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും പ്രായോഗിക പാഠങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നു നൽകുന്നവരെയൊക്കെ ടോട്ടോചാന്റെ കൊബായാഷിമാസ്റ്റർ അധ്യാപകനെന്ന് സംബോധന ചെയ്യും പോലെ മഹത്തായ ഈ പാഠം പറയാതെ പകർന്നു തന്ന അഭിജിത്തിനെ ഓർമ്മയുടെ ചിതലരിക്കാത്ത നിലവറയ്ക്കുള്ളിൽ എന്റെ ഗുരുസ്ഥാനത്ത് ചാരുകസേരയിൽ ഇരുത്തുന്നു.

Facebook Comments

Leave a Reply


മലയാളത്തില്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക

Your email address will not be published. Required fields are marked *

അസഭ്യവും നിയമവിരുദ്ധവും അപകീര്‍ത്തികരവുമായ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ പാടില്ല. വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങളും ഉണ്ടാവരുത്. അവ സൈബര്‍ നിയമപ്രകാരം കുറ്റകരമാണ്. അഭിപ്രായങ്ങള്‍ എഴുതുന്നയാളുടേത് മാത്രമാണ്. ഇ-മലയാളിയുടേതല്ല

RELATED ARTICLES

റിബെക്ക - ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ നക്ഷത്രത്തിളക്കം (വാല്‍ക്കണ്ണാടി - കോരസണ്‍)

'എന്തുകൊണ്ട് ദൈവമേ എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ?' (പി.പി.ചെറിയാന്‍)

പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ വിശ്വാസ്യത വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുന്നു (ദല്‍ഹികത്ത് : പി.വി.തോമസ്)

ക്രിപ്റ്റോകറൻസികൾക്കു ഇന്ത്യൻ ശത്രുസംഹാരപൂജ ? ( മാത്യു ജോയിസ്, ലാസ് വേഗാസ്)

മിഴിയോരം നനഞ്ഞൊഴുകും….. (നീലീശ്വരം സദാശിവൻകുഞ്ഞി)

ജോസ് തറയിൽ ഇനി ദീപ്തമായ ഓർമ്മ

ഹലാലും ഹറാമും മാങ്ങാതൊലിയും (ചാണക്യന്‍)

ഗോഡി മീഡിയ: അമേരിക്കയിലെ ഇന്ത്യന്‍ പത്രക്കാര്‍ സ്തുതിപാഠകരാകുന്നുവോ? (ജോര്‍ജ് എബ്രഹാം)

സ്ത്രീസാന്നിധ്യം - ക്ലാസിക്കൽ കലകളിൽ (ജീഷ്മ മോഹൻദാസ്)

വേലക്കിടയിലെ അത്യാഹിതം (ഇള പറഞ്ഞ കഥകൾ-15 , ജിഷ യു.സി)

ഒരു ചോറ്റുപാത്രത്തിൻ്റെ ഓർമ്മക്ക് (വിഷ്ണു പുൽപ്പറമ്പിൽ)

ആരാണ് ദൈവം, എന്താണ് ദൈവം ? ( ലേഖനം ഭാഗം - 2 : ജയൻ വർഗീസ്

കല കരുണകൂടിയാണ് ; ജീവിതനേർക്കാഴ്ചകളുടെ നാടകാവിഷ്കാരവുമായി കുരുത്തി

ദാസേട്ടൻ്റെ ആദ്യ ഗാനം, 60 വർഷം (വിജയ് സി.എച്ച്)

നന്ദിയില്ലാത്ത... (ജോസ് ചെരിപുറം)

ഒറ്റമരത്തിന് പറയാനുള്ളത് (സുധീർ കുമാർ )

സൂര്യകാന്തിപ്പാടങ്ങൾ (ഓർമ്മക്കുറിപ്പ് : രാജൻ കിണറ്റിങ്കര)

കമല ഹാരിസ് വേട്ടയാടപ്പെടുന്നതിനു പിന്നിൽ? (മീട്ടു റഹ്മത്ത് കലാം)

സാഹിത്യനാമങ്ങള്‍ (ലേഖനം: ജോണ്‍ വേറ്റം)

Why go home? No one was waiting for me there (Valkannadi - Korason)

ആരാണ് ദൈവം, എന്താണ് ദൈവം ? (ലേഖനം: ജയൻ വർഗീസ്)

പ്രതിഷേധിക്കുന്നവർ, സമരം ചെയ്യുന്നവർ, കർഷകരെ കണ്ടു പഠിക്കണം കണ്ടു പഠിക്കണം (മുഹമ്മദ് ഇയാസ്, ചൂരല്‍മല)

Kanpur’s Keralite Vice Chancellor from Oxford turns 100, ecumenist to the core (Kurian Pampadi)

അമേരിക്കയിലെ ന്യൂനപക്ഷ പ്രവാസികൾ ആക്രമണ ഭീതിയുടെ നേർക്കാഴ്ചയിൽ (പ്രിയ വെസ്‌ലി, ഡാളസ്)

ഹിന്ദുയിസം, ഹിന്ദുത്വം, മതേതരത്വം-ഇന്‍ഡ്യ-( ദല്‍ഹികത്ത് : പി.വി.തോമസ് )

ഇ-മലയാളി മാസിക എൻ.കെ. പ്രേമചന്ദ്രൻ എം.പി.  പ്രകാശനം ചെയ്തു 

സാമൂഹിക അടുക്കളകൾ തുറക്കുമോ ഇന്ത്യയിൽ ? (മാത്യു ജോയിസ്, ലാസ് വേഗാസ്)

സ്ത്രീകളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് പുരുഷത്തമായി കാണുമ്പോൾ (മേരി മാത്യു മുട്ടത്ത്)

ഹൃദയം ഓർമിക്കുന്ന ആശ്ലേഷങ്ങൾ (മൃദുമൊഴി 32: മൃദുല രാമചന്ദ്രൻ)

അതിജീവനത്തിന്റെ പാതകളിൽ (ഹംപിക്കാഴ്ചകൾ (4: മിനി വിശ്വനാഥൻ)

View More